ΑΛΛΑ ΝΕΑ

 στο χώρο αυτο ανεβάζουμε θέματα που δεν συνδέονται άμεσα με τις παράξενες μέρες αλλά τα θεωρούμε σημαντικά…

**

28-29-30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

Η 1η Ευρωπαική Γιορτή Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας είναι γεγονός και θα περιλαμβάνει:
Έκθετήριο κοινωνικών επιχειρήσεων
Εργαστήρια-συζητήσεις
Κατασκήνωση και εκδρομές
Συναυλίες
Είσοδος ελεύθερη!!!
Διοργανώτής: Δίκτυο Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

The Network of Social Cooperative Enterprises of the Region of East Macedonia and Thrace is organising the1st European Celebration of Social and Solidarity Economy at the establishments of the Social Cooperative Enterprise Forest Village Paggaio, Eleftheroupoli, Kavala. The event will include:
Exhibition of social enterprises
Workshops-conversations
Visits and organised camp
Concerts
Entrance free of charge!!

Stay tuned for more information …

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Κυριακή 28 Μαΐου 2017 στο Ηράκλειο πραγματοποιήθηκε συνάντηση μελών Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Κρήτη.

Η συνάντηση είχε σαν στόχο τη γνωριμία, τη διερεύνηση πιθανών συνεργασιών μεταξύ των εγχειρημάτων και την ευρύτερη δικτύωση.

Ως επόμενο βήμα, αποφασίστηκε η πραγματοποίηση νέων συναντήσεων με τη συμμετοχή φορέων της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας σε τοπικό επίπεδο, τόσο στη Δυτική Κρήτη (Νομοί Ρεθύμνου-Χανίων) όσο και στην Ανατολική Κρήτη (Νομοί Ηρακλείου-Λασιθίου) με στόχο την οργάνωση της 2ης Παγκρήτιας συνάντησης στα Χανιά στο τέλος Ιουλίου.

Φορείς Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας από την Κρήτη που δεν παρευρέθηκαν στην πρώτη συνάντηση, αλλά ενδιαφέρονται να ενημερωθούν και να συμμετέχουν, μπορούν να επικοινωνήσουν στο contact@koinophelia.gr

**

Απολογισμός ενός αποτυχημένου συνεργατικού εγχειρήματος

– 5 χρόνια Belleville Sin Patron

 

Το Belleville αποτελεί ένα από τα πρώτα εγχειρήματα που λειτούργησε στην περιοχή της Ροτόντας και γενικότερα της Θες/νίκης, υπό το νομικό καθεστώς της AMKE, με εσωτερική λειτουργία συνεργατικού. Η αρχική σύσταση των ατόμων, που ως επί το πλείστον αποτελούσαν ανθρώπους με ενεργή συμμετοχή στο κίνημα, καθώς και οι πρωτοπόρες για την εποχή βασικές αρχές του καταστατικού του, προσέδωσαν στο μαγαζί τον χαρακτήρα και τη στόχευση που οφείλει κάθε συνεργατικό εγχείρημα να φέρει. Το Belleville δεν αποτελούσε, απλά, ακόμη ένα μαγαζί που καλύπτει το βιοπορισμό των ανθρώπων που το δουλεύουν, αλλά όφειλε να αποτελεί μια δομή αντίστασης στην καπιταλιστική μέγγενη που αφήνει στρατιές ανέργων μέσω της καταστροφής της αξίας της εργατικής δύναμης, μια αξίωση ως προς τον τρόπο λειτουργίας που θα πρέπει να έχει κάθε χώρος δουλειάς, μια αλληλέγγυα δομή για κάθε αγώνα που ξεσπά στην πόλη και όχι μόνο. Κάθε συνεργατικό εγχείρημα -ομοίως και το Belleville- οφείλει να αποδεικνύει έμπρακτα μέσα από την κοινωνική του δράση και την καθημερινή του λειτουργία το πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα χωρίς την ύπαρξη ιδιοκτησίας, αφεντικού και υπεραξίας. Αναγνωρίζουμε ότι η προσπάθεια να δημιουργήσεις ένα εναλλακτικό πρότυπο παραγωγής, διανομής και λειτουργίας φέροντας παράλληλα κάθε παθογένεια που επικρατεί στο υπάρχον σύστημα –καθώς όλοι αποτελούμε κομμάτια αυτής της κοινωνίας- είναι ένα έργο δύσκολο, γεμάτο αντιφάσεις και είναι ως ένα βαθμό λογικό να υπάρχουν δυσκολίες όταν τα λόγια  πρέπει να γίνουν πράξεις. Κανένας  από εμάς δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι ένα μαγαζί που συμμορφώνεται με την ιδιοκτησία και αφορά την παροχή υπηρεσιών σε επίπεδο καφέ –βιβλιοπωλείου δεν μπορεί να συνιστά κάτι περισσότερο από ένα μαγαζί χωρίς αφεντικό. Η συγκεκριμένη λειτουργία μπορεί να αποτελεί μια εικόνα από ένα μέλλον όπου το μοναδικό λόγο έχουν οι εργαζόμενοι και οι έννοιες της ιδιοκτησίας και της υπεραξίας να εξαλείφονται ενώ ένας νέος πολιτισμός εργασίας και ζωής να εμφανίζεται, έστω και σταδιακά. Μια εικόνα του πως μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά τα πράγματα. Παρόλα αυτά, η λειτουργία του συγκεκριμένου συνεργατικού αποδεικνύει πόσο στραβά μπορεί να πάνε τα πράγματα, καθώς αποτελούμε περισσότερο μια εικόνα προς αποφυγή παρά μια εικόνα από το μέλλον. Αυτή τη στιγμή, το Belleville βρίσκεται σε ένα καθεστώς διάλυσης όπου μετά από μια σειρά γεγονότων με αποκορύφωμα την παρέμβαση ατόμων εκτός του συνεργατικού, κατέληξε στην εκδίωξη της πλειοψηφίας των εργαζομένων έξω από το χώρο εργασίας μας με τη βία.

Οι βασικές αρχές λειτουργίας μας, όπως καταγράφηκαν στα πρώτα μας βήματα, μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

  • «Το‘belleville sin patron’ είναι ένα συνεργατικό αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο με μοναδική δομή την συνέλευση των εργαζομένων του.»
  • …..«αυτό που επιδιώκουμε είναι να δημιουργήσουμε από κοινού, χωρίς ιεραρχίες και εκμετάλλευση έναν χώρο εργασίας αλλά και συνάντησης, εκδηλώσεων και ανταλλαγής γνώσης που θα λειτουργεί από -και θα ανήκει σε- ομάδα εργαζομένων που θα είναι οι ίδιοι σε θέση να φροντίζουν για όλα τα πόστα που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα και θα διαχειρίζονταιμαζί υποχρεώσεις, δικαιώματα και ευθύνες» ….Η άρνηση της μισθωτής εργασίας και η αυτοδιαχείριση σε συνεταιριστική βάση -το ‘χωρίς αφεντικό’- καθώς και η κοινοποίηση των αρχών λειτουργίας μας σε μια τακτική πολιτικής προπαγάνδισης χωρίς μεγαλεπήβολη ρητορική είναι τα πρώτα βήματα που βλέπουμε εφικτά προς το παρόν.»
  • …..«Στην κατεύθυνση αυτή προωθούμε την παρέμβαση στο μαζικό κίνημα και κυρίως στους εργασιακούς χώρους, μπολιάζοντας επιπλέον, ελπίζουμε, την κινηματική εμπειρία και γνώση με έμπρακτα πειράματα που δίνουν –τουλάχιστον- χώρο συζήτησης, ανταλλαγής απόψεων, συμφωνίας αλλά και γόνιμης αντιπαράθεσης
  • ….«Σε πείσμα των καιρών θα προχωρήσουμε με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό και τα πόδια γερά φυτεμένα στη γη.»- Αποσπάσματα από το αρχικό κείμενο παρουσίασης του εγχειρήματος.

5 χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του, το παρών εγχείρημα απέχει έτη φωτός από τις παραπάνω αρχές και ως εκ τούτου από τον χαρακτηρισμό του συνεργατικού ή ακόμη περισσότερο της κολεκτίβας και παράλληλα η εσωτερική του λειτουργία δεν προσεγγίζει ούτε το χειρότερο συμβατικό μαγαζί. Χρόνο με το χρόνο και με κύρια ευθύνη ανυπόφορες συμπεριφορές μελών του Belleville, η βασική δομή της συνέλευσης έγινε μη λειτουργική και ως εκ τούτου έχει φτάσει να καταργηθεί εντελώς. Οι βασικές λειτουργικές εκκρεμότητες έγιναν υπόθεση μιας διαχειριστικής ομάδας των δύο ατόμων που υποτίθεται πως αλλάζει κάθε δύο μήνες και- φυσικά χωρίς την ύπαρξη συνέλευσης, εκτελεί με βάση τις προτεραιότητες που κρίνουν οι εκάστοτε διαχειριστές. Η εμπλοκή του στο κίνημα περιορίζεται στη συμμετοχή των εργαζομένων στις γενικές απεργίες και φυσικά δεν υπάρχει καμία προπαγάνδιση ή διάχυση των βασικών αρχών λειτουργίας του μαγαζιού- πως θα μπορούσε άλλωστε καθώς αυτές καταπατούνται καθημερινά!- η άλλοτε έντονη δραστηριότητα του εγχειρήματος σε ότι αφορά τις βιβλιοπαρουσιάσεις έχει απολεσθεί εντελώς και φυσικά οποιαδήποτε τέτοια απόπειρα συμμετοχής σε ευρύτερα κινηματικές διαδικασίες προσκρούουν στην ιδιαίτερα κακή εικόνα που έχει δημιουργηθεί για το εγχείρημα –δικαίως- από τον υπόλοιπο χώρο του κινήματος. Ακόμη και για εμάς του ίδιους είναι υποκριτικό να μπούμε στη διαδικασία εκπροσώπησης ενός τέτοιου εγχειρήματος την ώρα που θεωρούμε ότι το εγχείρημά μας ως έχει, δεν έχει καμία θέση στο κίνημα. Αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με αυτά που λέμε, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοινοποιήσουμε τις προβληματικές και τους λόγους που φτάσαμε μέχρι εδώ, ως ένα αρνητικό παράδειγμα για να μπορέσουν να θωρακιστούν ενάντια σε τέτοιες εμπειρίες και άλλα συνεργατικά εγχειρήματα και κολλεκτίβες εργασίας.

Για τους εργαζόμενους που το λειτουργούν όχι μόνο αυτή τη στιγμή, αλλά εδώ και πολύ καιρό, το Belleville δεν αποτελεί παρά μια μηχανή χρήματος μέσα στην οποία έχει βολευτεί ο ‘αξιοπρεπής’ βιοπορισμός 6 ατόμων, λειτουργώντας μάλιστα κάτω από την επίφαση μιας δήθεν συνεργατικής κουλτούρας, που δικαιολογείται μόνο από την απουσία θεσμικού αφεντικού. Για τον κόσμο του κινήματος που υπήρξε κοντά στο εγχείρημα από την αρχή, καθώς και για την πλειοψηφία των ανθρώπων που δουλεύουμε ή δουλέψαμε εκεί, γνωρίζουμε πολύ καλά το ότι η απουσία αφεντικού δεν αναιρεί την καρικατούρα ‘συνεργατικού’ που τόσο χρόνια φροντίσαμε να χτίσουμε. Δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο όπου λόγω προσωπικών αντιπαθειών, αλλά κυρίως λόγω της έντονης αντισυναδελφικής και αντεργατικής συμπεριφοράς μελών του Belleville, δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη βάση για κοινή συνεννόηση, ούτε ακόμη και η ανοχή συνύπαρξης σε κοινό χώρο, κάτι που δυσχεραίνει σημαντικά τη λειτουργία του μαγαζιού καθώς μπορούμε να δουλεύουμε ο καθένας μόνο με συγκεκριμένα άτομα. Το γεγονός της καθ ’αυτής  λειτουργίας του συγκεκριμένου μαγαζιού υπό αυτές τις συνθήκες, βγάζει νικητή το αποθεωμένο ‘μεροκάματο’, στο βωμό του οποίου η έλλειψη σεβασμού, η αδυναμία συνδιαμόρφωσης, η επιβολή του ατομικού δικαίου έγιναν πάγιες τακτικές και καθιερώθηκαν μέσα από την παθητικότητα και τον φόβο των υπολοίπων, βυθίζοντας καθέναν από εμάς σε μια πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία  όπου τα έργα και οι πράξεις μας αυτοαναιρούνταν.

Εύλογα, θα μπορούσαμε να ερωτηθούμε για ποιο  λόγο δημιουργήθηκαν τόσα προβλήματα με τα χρόνια από τη στιγμή που συνελεύσεις συνέβαιναν μέχρι και πριν έναν χρόνο. Δυστυχώς, η ομοφωνία ως τρόπος λήψης αποφάσεων, ο οποίος εκφράζεται και στο νομικό έγγραφο σύστασης της εταιρίας, έφτασε να χρησιμοποιείται ως εκβιαστικό μέσο -από συγκεκριμένους ανθρώπους κάθε φορά- και να παρακωλύει τη λειτουργία του μαγαζιού. Συγκεκριμένα γεγονότα συντέλεσαν στο να απολεσθεί κάθε μορφής συναίνεσης και ομοφωνίας και να διαρρήξουν κάθε ψήγμα  εμπιστοσύνης  μέσα στη συνέλευση, πράγμα που αφαίρεσε  την ουσιαστική βάση της ομοφωνίας και  την μετέτρεψε σε εκβιαστικό μέσο. Έτσι παρά το γεγονός  ότι τα περισσότερα μέλη (6/7) συμφωνούσαν με την πρόταση αλλαγής από ομοφωνία σε πλειοψηφία και τη θεσμοθέτηση κάποιων βασικών αρχών λειτουργίας  ως μοναδικό τρόπο συνέχισης της ομαλής λειτουργίας του μαγαζιού, οι αλλαγές αυτές παρεμποδίζονταν από τον ΑΤ ο οποίος χρησιμοποιώντας εκβιαστικά την ομοφωνία απέναντι στους υπόλοιπους δεν επέτρεπε την αλλαγή του καταστατικού. Με αυτήν πρακτική, όπως αποδείχτηκε και στη συνέχεια, μπορούσε αποτελεσματικά να μπλοκάρει οποιαδήποτε απόφαση με την οποία δε συμφωνούσε. Προφανώς, για αυτή τη στάση έχουν ευθύνη και τα υπόλοιπα μέλη της συνέλευσης. Αναφέροντας όλα τα παραπάνω, δεν έχουμε σαν σκοπό να καταγγείλουμε την ομοφωνία ως τρόπο λήψεως αποφάσεων αλλά να καταδείξουμε προβληματικές στη λειτουργία του εγχειρήματος μας. Για να γίνει αντιληπτό αυτό που λέμε: αν κάποιος κρατήσει ή κλέψει ταμεία ή κάψει ή διαλύσει το μαγαζί, δεν μπορεί να «εκδιωχθεί», παρά μόνο να αποχωρήσει οικειοθελώς. Μπορεί μάλιστα, ανάλογα με το θράσος, να ζητήσει και μεροκάματα σα να μη συμβαίνει τίποτα, ή και να ζητάει κι αποζημίωση. Αυτό είναι ομοφωνία σε καθεστώς Belleville. Το αποκορύφωμα της παραπάνω τακτικής, ήταν η πρόταση του ΘΘ να καταργηθεί η συνέλευση για να δώσει τη θέση της σε μια διαχειριστική ομάδα των δύο ατόμων, οι οποίοι  θα είχανε την οικονομική διαχείριση του εγχειρήματος. Παρότι η απόφαση δεν έγινε αποδεκτή από το σύνολο των μελών (ο ΓΠ πρότεινε να διαλυθεί η εταιρία και να πωληθεί η επιχείρηση), η πρόταση υλοποιήθηκε από την πλειοψηφία των μελών καθώς για τους περισσότερους, οι συνελεύσεις είχαν γίνει μια διαδικασία ανυπόφορη, μη λειτουργική και χωρίς κανένα νόημα. Από εκείνη τη στιγμή το Belleville έπαψε να αποτελεί συνεργατικό εγχείρημα και λειτουργούσε ως βιοποριστικός συνεταιρισμός, ενώ η οποιαδήποτε επίκληση στην ομοφωνία αποτελεί μια κενή τυπολογία.

Στην παραπάνω κατάσταση συντέλεσε δραματικά και η αντισυναδελφική στάση του ΘΘ, ο οποίος έδινε χώρο για ‘συνδιαμόρφωση’ μόνο με τη δική του προσωπική άποψη. Η αδιαλλαξία και οι ακραίες αντιδράσεις του, κάθε φορά που προέκυπτε διαφωνία, δεν άφηναν κανένα περιθώριο συνδιαλλαγής στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού αλλά μια σιωπηλή συμμόρφωση  των υπολοίπων με τη δική του άποψη στη βάση του ‘να μην τραβήξουμε παραπάνω το σκοινί και οδηγηθούμε σε ακρότητες-για το μεροκάματο’. Δυστυχώς, παρά τη συγκαταβατική και σχεδόν παθητική στάση των υπολοίπων όλο τον προηγούμενο καιρό, ο Θ.Θ. συνέχισε να ακολουθεί την ίδια πρακτική με αποτέλεσμα να χαθεί κάθε διάθεση πραγματικής συνεννόησης και συναδελφικότητας. Ο ΘΘ μέσα από ενέργειες όπως:

  • Τον τραμπουκισμό και την απειλή χειροδικίας σε πρώην συναδέλφισσα με την πρόφαση ότι τον «τσάτισε»
  • Την απειλή για καταγγελία σε έτερο συνάδελφο για κακή διαχείριση του ποσού των 200€ που αποδόθηκε σε μέλος που αποχώρησε
  • Την απαίτηση να καταχωρηθούν ταμεία του Belleville καθώς και ένα ποσό από το ‘δικό του’ πρόγραμμα χρηματοδότησης σε προσωπικό του λογαριασμό
  • Την παρακράτηση ταμείων από το αποθεματικό του βιβλιοπωλείου με την απαίτηση να του αποδοθούν κάποια χρήματα που ανήκαν συνολικά στο μαγαζί, την ώρα που αδυνατούσαμε να καλύψουμε ακόμη και τις βασικές υποχρεώσεις του μαγαζιού (νοίκι) -ταμεία που μετά από ένα μήνα, λόγω της πίεσης από τα οικονομικά προβλήματα αναγκάστηκε να δώσει-

 

συνέχισε να προσφέρει διαθέσεις εμπιστοσύνης, συναδελφικής αλληλεγγύης και χρηματικής ανιδιοτέλειας, συντελώντας στην καταστροφή ακόμη και των τελευταίων προσπαθειών μας για ουσιαστική συνεννόηση στις 3 και μοναδικές συνελεύσεις που έγιναν τον τελευταίο χρόνο με δική μας πρωτοβουλία.

Μετά από μια μακρά περίοδο μουδιάσματος και κακών συμπεριφορών, 4 στα 6 μέλη αποφασίσαμε ότι μας είναι αδύνατον πλέον να συνεργαστούμε με τον ΘΘ τόσο για πρακτικούς όσο και για πολιτικούς λόγους. Αποφασίσαμε να μην παραιτηθούμε για ακόμη μια φορά μπροστά στην αδυναμία επίλυσης των προβλημάτων που συναντάμε 4 χρόνια τώρα, κάνοντας γαργάρα συμπεριφορές που θίγουν βαθειά την αίσθηση του συλλογικού, και επειδή κάποιοι από εμάς θέλουμε να σταματήσουμε να κοιτάμε είτε την τσέπη μας είτε το κενό και να ξανακοιτάξουμε τον ουρανό, προτείναμε κάποιες ριζικές αλλαγές που θεωρούμε ότι θα δώσουν μια ευκαιρία επανανοηματοδότησης όσων θέλουμε να λέμε ότι πρεσβεύουμε: αυτοδιαχείρηση, σεβασμός, αλληλεγγύη, αντίσταση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους προτείναμε μέσω κειμένου που απεστάλη και στα δύο μέλη  :      – την οικειοθελή αποχώρηση του ΘΘ, με την αντίστοιχη αποζημίωση που του αναλογούσε, ενώ παράλληλα εκδηλώσαμε την διάθεση για  ανταλλαγή μελών μεταξύ του δικού μας εγχειρήματος και ενός φιλικού συνεργατικού καθώς αναγνωρίζουμε ότι ο συνεργατισμός και η αυτοδιαχείριση δεν θα πρέπει να δημιουργεί ανέργους αλλά να μπορεί να επιλύσει τέτοιου είδους προβλήματα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

-την αλλαγή του καταστατικού από ομοφωνία σε πλειοψηφία

Η απάντηση που λάβαμε  για ακόμη μια φορά συνοδεύτηκε με απειλές και εκφοβισμό, και αντιπρότεινε την αποχώρηση των 4 με αποζημίωση για τους 3 από τους 4 ή την καταβολή ενός δυσθεώρητου ποσού προς αποζημίωση του ίδιου. Παράλληλα μας ανακοινώθηκε ότι μέχρι να λυθεί το ζήτημα δηλ. να καταβληθεί το ποσό της αποζημίωσης που ζητούσε, αφού δεν αντιπροτάθηκε άλλη λύση, θα εργάζονταν κανονικά στο μαγαζί.  Όντας ανένδοτοι ακόμη και στην πρόταση λύσης της εταιρείας ο ΘΘ με τη βοήθεια του ΑΤ και περίπου 10 ατόμων της συλλογικότητάς του Μαυροκόκκινου, αποφάσισαν να επιλύσουν τη διένεξη με έναν διαφορετικό τρόπο πέραν της διαπραγμάτευσης.  Μη αφήνοντας μας άλλο περιθώριο από το να λύσουμε τα εσωτερικά προβλήματα του μαγαζιού μέσω τρίτων, δε δίστασαν να εμπλέξουν την πολιτική συλλογικότητα του ενός  και να τη χρησιμοποιήσουν ως μέσο ξεκαθαρίσματος. Αρχικά, αποχωρήσαμε έκπληκτοι από τον χώρο εργασίας μας, στη θέα μιας άτυπης κατάληψης από μέλη μιας συλλογικότητας με επιθετικές διαθέσεις όπου μας ανακοινώθηκε ότι οι μοναδικές επιλογές που έχουμε είναι είτε ‘να φέρουμε και εμείς τους δικούς μας άμα θέλουμε’, είτε να συνεχίζουμε να δουλεύουμε χωρίς την ΑΣ και να επιστρέψουμε στην ειρηνική αυτοδιαχειριζόμενη συνύπαρξη, την ώρα που είχαμε εκδηλώσει την αδυναμία συνεργασίας μας με τον ΘΘ. Η απουσία της νεότερης συναδέλφου ΑΣ, τέθηκε ως απαράβατος όρος παρά το γεγονός ότι η είσοδός της στο εγχείρημα, έγινε πριν 3 μήνες στη βάση της καλοκαιρινής εργασίας και αποτέλεσε κοινή αποδοχή από όλα τα μέλη. Με το γνώριμο ύφος του μόνιμου έναντι του εποχιακού της απαγόρευαν κάθε είδους άποψης ή συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων. Για την αίτηση συνέχισης της εργασίας της δε, ούτε λόγος (!) την ώρα που η λειτουργία του μαγαζιού απαιτούσε τουλάχιστον την ύπαρξη άλλων δύο ατόμων.

Θεωρώντας πλέον ότι το συγκεκριμένο συνεργατικό αποτελεί μίασμα για τον χώρο της αυτοδιαχείρισης, πραγματοποιήσαμε μια ύστατη προσπάθεια διαπραγμάτευσης, με κύριο αίτημα μας τη λύση της εταιρείας και την πώλησή της προς τρίτους. Το αποτέλεσμα ήταν να συμπλακούν ο ΑΤ και ο ΓΠ, ενώ παρά την προσπάθεια των υπολοίπων εργαζομένων να κατευνάσουν τα πνεύματα, βρεθήκαμε να δεχόμαστε επίθεση από 5 μέλη του Μαυροκόκκινου   με μπουνιές, κλωτσιές ενώ δε δίστασαν να χρησιμοποιήσουν  ξύλινες και μεταλλικές καρέκλες εναντίον μας. Πετώντας έξω την πλειοψηφία των μελών της συνέλευσης του Belleville και κυνηγώντας μας μέχρι και την περιοχή της Ροτόντας, μας ενημέρωσαν, συγκεκριμένα ο ‘συνάδελφος’ ΑΤ ότι θα μας περιμένουν κάτω από τα σπίτια μας για να σκοτώσουν εμάς και όσους ξέρουμε. Παρά το γεγονός ότι με κάποια άτομα που πήραν μέρος στην επίθεση δε γνωριζόμαστε καν, αυτοί δε δίστασαν να εκδηλώσουν το αναίτιο μίσος τους, πραγματοποιώντας πραγματικά επικίνδυνες ενέργειες, ταυτιζόμενοι με μια κατάσταση που ολοφάνερα αγνοούν. Με αυτόν τον τρόπο εξανάγκασαν τα 4 από τα 6 μέλη να βγουν στην ανεργία με τον  εξευτελιστικότατο όρο του ξυλοδαρμού, καθώς οποιαδήποτε μορφή συνύπαρξης με τα δύο αυτά μέλη μετά από αυτήν την ενέργειά τους είναι αν όχι επικίνδυνη τουλάχιστον αστεία. Τέτοια φαινόμενα βίας αυτόματα καταργούν οποιαδήποτε άλλη πρόταση ή μέσο και από τη στιγμή που δεν είχαμε και συνεχίζουμε να μην έχουμε καμία πρόθεση επίλυσης των εσωτερικών μας διαφωνιών με τέτοιο τρόπο, δηλαδή τη βία απέναντι σε συναδέλφους, το μοναδικό ρεαλιστικό περιθώριο που μας άφησαν είναι η ανεργία.

Για τους παραπάνω λόγους, καταγγέλλουμε όσα μέλη της συλλογικότητας  Μαυροκόκκινο κράτησαν αυτή τη στάση  και αποφάσισαν να εμπλακούν σε ένα ζήτημα όπου για κάποιο λόγο(?) αποφάνθηκαν ότι έχουν λόγο και μπορούν να επιβάλουν το ‘δίκιο’ τους με τη βία. Τους ενημερώνουμε ότι οι πράξεις τους φανερώνουν μια πολύ στρεβλή γνώση της κατάστασης και του ατόμου που υπερασπίζονται και ακόμη μια πιο στρεβλή εικόνα του τι σημαίνει αυτοδιαχείριση και αλληλεγγύη. Εφόσον επιλέξανε να κάνουνε το ζήτημα του Belleville πολιτικό ξεκαθάρισμα, τους γνωστοποιούμε ότι υπερασπίζονται έναν άνθρωπο (ΘΘ) ο οποίος πολιτικά και κινηματικά έχει διατυπώσει σαφής αντιμεταναστευτικές απόψεις. Ας αναρωτηθεί καθένας από αυτούς το κατά πόσο μπορεί να μιλά και να διεκδικεί την αλλαγή της κοινωνίας, την ώρα που επιλέγει να λειτουργεί άκριτα, ενστερνιζόμενοι μόνο μεγαλοστομίες και χωρίς να έχουν επίγνωση του ηθικού και πολιτικού φορτίου.

Ζητάμε την πολιτική στήριξη όλων όσων σέβονται την αυτοδιαχείριση, την έννοια της συνεργατικότητας, της αλληλεγγύης καθώς επίσης την αξιοπρέπεια στο χώρο εργασίας. Ζητάμε επίσης, να αναλογιστεί κάθε συνεργατικό και αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα, το κατά πόσο αποδέχεται τέτοιες πρακτικές που στην ουσία αποδεικνύουν την έμπρακτη κατάργηση οποιασδήποτε ικανότητας να εναντιωθούμε στον νόμο του ισχυρού και να αποδείξουμε ότι τα καταφέρνουμε μόνοι μας χωρίς την ύπαρξη μιας τιμωριτικής κανονιστικής αρχής.

Εμείς θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε για τις πραγματικές αξίες της αυτοδιαχείρισης και τις διαδικασίες βάσης όπου μόνο όσοι σέβονται πραγματικά την έννοια της αυτοδιεύθυνσης, της αλληλεγγύης και της συνδιαμόρφωσης θα έχουν θέση.

Οι εργαζόμενοι του Belleville sin patron

Πλανακής Γιώργος

Ξηροφώτου Αναστασία

Καταιφτσής Δημήτρης

Σιάρακα Αντιγόνη

 

Δικαστήρια συνεχώς. Δικαιοσύνη πουθενά.
/από:Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.

Γνωρίζουμε, πια, πως ζούμε στην εποχή του παραλόγου. Στην εποχή όπου το κοινό καλό, το κοινωνικά αναγκαίο, το δίκιο και το αληθινό, διώκεται, φιμώνεται και στριμώχνεται σε κάποιες απομακρυσμένες γωνίες της ζωής μας. Αντίθετα το δίκιο του ισχυρού, το συμφέρον του αφεντικού, το ψέμα και η ανισοτιμία, μασκαρεμένα σαν αυταπόδεικτες αλήθειες, κυριαρχούν καταλαμβάνοντας, όχι μόνο τα φώτα της πληρωμένης δημοσιότητας, αλλά και κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής.

Τελευταίο στιγμιότυπο αυτής της ανήθικης λογικής, που μάλιστα αφορά το αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ., είναι η μήνυση που κατέθεσε αυτεπάγγελτα(!) η εισαγγελία Θεσσαλονίκης, ενάντια στον Μάκη Αναγνώστου, αρχικά, και τελικά στο σύνολο του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ) του σωματείου των εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ. μετά από καταγγελία του συνδίκου της πτώχευσης της ΒΙΟ.ΜΕ. ΑΕ κ.Μέγα επειδή δεν του επιτράπηκε η είσοδος στο εργοστάσιο από τους αγωνιζόμενους εργάτες. Τι συμβαίνει δηλαδή: Αυτοί που βρίσκονται πίσω από τον σύνδικο της ΒΙΟ.ΜΕ., που παρατήσανε στη ανεργία, απλήρωτους πάνω από 350 οικογένειες εργατών στο σύμπλεγμα εταιριών ΒΙΟ.ΜΕ.-Φίλκεραμ-Ιππόκαμπος, αυτοί που φεσώσανε το εργοστάσιο με χρέη πάνω από 22 εκατομμύρια ευρώ, αυτοί που χρωστάνε εκατομμύρια σε μισθούς στους εργαζόμενους, είναι αυτοί που απαιτούν να προχωρήσουν όλες οι διαδικασίες για την πώληση και ισοπέδωση του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ.

Μία από αυτές τις διαδικασίες είναι και το «ελευθέρας» στον σύνδικο της πτώχευσης να μπαινοβγαίνει, να ελέγχει, να καταγράφει τα πάντα μέσα στο εργοστάσιο. Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση των αγωνιζόμενων εργατών, η διατήρηση ζωντανού του εργοστασίου ή η πληρωμή των χρεών της πρώην εργοδοσίας δεν τους ενδιαφέρει ούτε μια στάλα. Αυτό που τους νοιάζει, είναι νέα κέρδη από την πώληση του εργοστασίου και η έξωση του αγώνα από εκεί μέσα. Αυτό είναι που «συγκίνησε» την εισαγγελία που, ξαναλέμε, «αυτεπάγγελτα» ένοιωσε την ανάγκη να σύρει τους εργαζόμενους, και όχι την εργοδοσία στα δικαστήρια, εργοδοσία που ενώ έχει καταδικαστεί, έχει βρει τεχνηέντως πολλούς τρόπους να αποφεύγει διαρκώς την ποινή φυλάκισης. Αναφερόμαστε σε εργαζόμενους που βρίσκονται εδώ και 5 σχεδόν χρόνια σε επίσχεση και με τον ιδρώτα του προσώπου τους κρατάνε το εργοστάσιο ζωντανό πρότυπο για χιλιάδες άλλους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Όμως το τελευταίο αυτό στιγμιότυπο, δεν είναι το μόνο που νοιώσαμε στο πετσί μας τον τελευταίο καιρό. Στη 1 Ιουλίου στην Αθήνα, στο κάλεσμα του Καραβανιού Αγώνα & Αλληλεγγύης έξω από το Υπουργείο Εργασίας, χτυπήθηκαν από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ τόσο οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. όσο και αλληλέγγυοι εργαζόμενοι και αγωνιστές από τις επιτροπές αγώνα Μ.Παναγιάς στη Χαλκιδική, από την ΕΡΤ3, από το Εργατικό Ιατρείο και άλλους πολλούς κοινωνικούς χώρους που παλεύουν μαζί μας και δίπλα μας. Αποτέλεσμα 2 συναγωνιστές μας να καταλήξουν στο νοσοκομείο. Όμως το παράλογο ξαναχτύπησε, με «εντολή άνωθεν» όπως συνήθως. Στην Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) που διενεργείται από την Αστυνομική Διεύθυνση της Αθήνας, συζητούν για δεκάδες τραυματίες αστυνομικούς(!). Και δαρμένοι και κυνηγημένοι, λοιπόν, και πάλι δικαστικά ή όπως λέει και ο λαός μας «γύρισε ο γάιδαρος και είπε τον πετεινό κεφάλα»…

Και δεν είναι, αλίμονο, μόνο αυτά. Η μήνυση που προαναφέραμε αρχικά, κατατέθηκε στις 12 Αυγούστου. Περίοδος διακοπών για τους περισσοτέρους, αλλά απ’ ότι φαίνεται όχι για τις δυνάμεις καταστολής του Τόσκα και της κυβέρνησης του, που εκείνες τις ημέρες διέλυε σχεδόν όλες τις δομές του κοινωνικά αλληλέγγυου κινήματος μέσα στη Θεσσαλονίκη, τις 3 καταλήψεις σε Νίκης, Κ.Ντηλ και Ορφανοτροφείο, με αποκορύφωμα το ντροπιαστικό για την κοινωνία μας γκρέμισμα του Ορφανοτροφείου, με τις ευλογίες της Εκκλησίας. Φαίνεται, πως αυτοί που σήμερα τρέχουν τους αγωνιζόμενους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. στα δικαστήρια, βιάστηκαν να πάρουν σειρά μετά τις δηλώσεις του υπουργού εκκενώσεων Τόσκα πως «υπήρχε μήνυση, άρα έπρεπε να επέμβουμε». Ποντάρουν, ακόμη στην εξωφρενικά αντικοινωνική στροφή της δικαστικής εξουσίας που με τελευταία παραδείγματα, τις απαράδεκτες αποφάσεις στους αγώνες του «Καφεναι» και του «Μπαχαράκη», επιβεβαιώνει, ξανά και ξανά, την ταξική της θέση δίπλα στα αφεντικά.

Ο στόχος τους είναι ξεκάθαρος: Βιάζονται να τελειώσουν με τους κοινωνικούς χώρους που αντιστέκονται, βιάζονται να τελειώσουν με το αγωνιζόμενο εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ., βιάζονται να σπείρουν τον φόβο και την απογοήτευση. «Στο μυαλό είναι ο στόχος», καθώς τρέμουν πως οι πολιτικές που εφαρμόζονται, η φτώχεια, η ανεργία, η αδικία, η εκμετάλλευση, κυοφορούν κοινωνικούς σεισμούς κι αγώνες που θα βάλουν στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας» τα συμφέροντα που σήμερα υπηρετούν με τόσο δουλικότητα, αλλά και αυτούς τους ίδιους.

Προειδοποιούμε για μια ακόμη φορά: Δεν τρομοκρατούμαστε και δεν μας φοβίζετε. Θα είμαστε εκεί σε όσα δικαστήρια και όσες καταδίκες κι αν αποφασίσετε να ρίξετε. Μαζί με τους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. όχι μόνο δεν εγκαταλείπουμε το εργοστάσιο, αλλά παλεύουμε για τη διεύρυνση και ενδυνάμωση του παραδείγματος της εργατικής αυτοδιαχείρισης με οδηγούς μας την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό και την πιο πλέρια άμεση και πλήρη δημοκρατία παντού. Γιατί όπως έγραψε μια δική μας ποιήτρια, που ποτέ δεν σας χαρίστηκε:

«Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς,
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες,
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές,
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός,
για το μάθημα της Ιστορίας.»

Αγωνιστικά,

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.