Η καλοσύνη των ξένων

στις

κατάλογοςΟι παράξενες μέρες συμπλήρωσαν επτά χρόνια στον χώρο των εκδόσεων. Το γεγονός από μόνο του αποτελεί κάτι αξιοπερίεργο. Το λες και θαύμα. Αν πιστεύεις στα θαύματα. Αν δεν πιστεύεις στα θαύματα λες απλά: δεν υπάρχει αυτό. Και ξεμπερδεύεις.
Είναι πολύ πιθανό πράγματι να μην υπάρχει αυτό κάποια στιγμή. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Οι παράξενες μέρες υπάρχουν ερήμην σχεδόν των πάντων : της μεγάλης πλειοψηφίας των όποιων μέσων ενημέρωσης, του συνόλου της υποτιθέμενης κριτικής βιβλίων από τις «έγκυρες» εφημερίδες, των μεγάλων βιβλιοπωλείων αλλά και των μικρών -δυστυχώς- βιβλιοπωλείων. Να μιλήσουμε για φορείς (άσχημα ακούγεται έτσι κι αλλιώς); Να μιλήσουμε για τα ανύπαρκτα κρατικά …οτιδήποτε για το βιβλίο; Να μιλήσουμε για το υπαρκτό υπουργείο πολιτισμού το οποίο στη μοναδική φορά που κάναμε αίτηση για επιδότηση για να κάνουμε διεθνές το φεστιβάλ της άμμου κατάφερε σχεδόν να μας εξοντώσει; Το προσπάθησε με την εξής μέθοδο: η επιδότηση εγκρίθηκε κανονικά τον περασμένο Ιούλιο, το φεστιβάλ έφερε για πρώτη φορά ξένους συγγραφείς στη Χαλκιδική όπως είχαμε υποσχεθεί στο πρόγραμμά που είχαμε καταθέσει με δόξα και τιμή, και τον Σεπτέμβριο το υπουργείο πολιτισμού αποφάσισε (με άλλη υπηρεσία, όπως μας ψιθύρισε με λύπη η προηγούμενη που μας είχε εγκρίνει και επιβραβεύσει) ότι δεν πρέπει να πάρουμε επιδότηση. Γιατί; Γιατί είμαστε Κοινσεπ και ως τέτοιοι δεν είμαστε αξιόπιστοι. Σοβαρά. Μας είπαν, δεν μπορούμε να το εγκρίνουμε γιατί εσείς θα μοιραστείτε τα χρήματα μεταξύ σας. Έτσι ακριβώς το είπαν. Το είπε αυτό ελληνικό υπουργείο. Σε εμάς. Θα μπορούσε να είναι και σελίδα από κόμικ.
Για την ιστορία: Κοιν.Σ.Επ, είναι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις. Υπάρχουν εδώ και χρόνια παρόλο που στη χώρα μας πολλοί (και ειδικά οι αρμόδιοι) δεν καταλαβαίνουν πως ακριβώς λειτουργούν. Επειδή λειτουργούν συνεταιριστικά. Και αυτά θυμίζουν πασόκ και δε θέλουν να τα θυμούνται.
Αν τώρα εσάς κάποιος σας υποσχεθεί μια αμοιβή για δουλειά που θα κάνετε (και αφού του έχετε φέρει ένα κάρο χαρτιά και ντοκουμέντα) και την δουλειά αυτή την ολοκληρώνετε βασισμένοι σε αυτήν την υπόσχεση. Και μετά έρχεται και σας λέει, συγγνώμη δεν ήξερα ότι είσαι από τους απαυτούς. Σ’ αυτούς εμείς δεν δίνουμε τα λεφτά μας. Πώς θα τον πείτε αυτόν που θα σας φερθεί έτσι; Έτσι ακριβώς λέμε και εμείς το υπουργείο πολιτισμού. Να λέμε όμως και το σωστό. Αυτά τα κοινσέπ για τα λαγωνικά του «νέου» -από το περασμένο καλοκαίρι υπουργείου- μυρίζουν προηγούμενη κυβέρνηση, άρα άμα τα φάτε εσείς, οι δικοί μας θα πεινάσουνε δηλαδή; Σωστά σκέφτονται οι άνθρωποι… Η προηγούμενη κυβέρνηση -η οποία καμία σχέση με το βιβλίο- είναι πασίγνωστο ότι μας είχε ευεργετήσει.
Στο μεταξύ κατά μια τρομερή σύμπτωση ακριβώς την ίδια εποχή που το υπουργείο έκανε αυτά τα αστεία, εμείς, οι άθλιοι συνεταιριστές, οι πουθενάδες, οι κατσαπλιάδες της περιφέρειας, καταφέραμε και πήραμε ένα πρόγραμμα από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα για να μεταφράσουμε βιβλία από γλώσσες ευρωπαϊκών χωρών που πολύ σπάνια ή ποτέ δεν μεταφράζονται στη γλώσσα μας. Μας πήρε και τηλέφωνο μια άλλη υπηρεσία του ίδιου υπουργείου για να μας συγχαρεί. Αλήθεια! Γιατί ήμασταν οι μόνοι από τις ελληνικές προτάσεις που το καταφέραμε. Το κόμικ συνεχίζεται.
Μυστήριοι άνθρωποι αυτοί οι ξένοι ώρες ώρες. Σε επιβραβεύουν επειδή τους έκανες τη σωστή πρόταση. Αν είναι δυνατόν. Και δεν κοιτάνε ποιος είσαι, τίνος είσαι, ποιος σε φέρνει, ποιος τηλεφωνάει να σπρώξουμε την περίπτωσή σου. Αλλά έτσι είναι.  Γι’ αυτό δεν θα πάνε ποτέ μπροστά. Όταν εμείς ψάχναμε μπάρμπα αυτοί τρώγανε ακόμη βελανίδια, γνωστά αυτά.

Κι έπειτα ήρθε η πανδημία. Το να συζητάμε εμείς για ζημιά μπροστά στη ζημιά που υφίστανται ή πρόκειται να υποστούν κλάδοι ολόκληροι και χιλιάδες εργαζόμενοι και χιλιάδες οικογένειες, είναι αστείο. Για να μη μιλήσουμε ειδικότερα για τον καλλιτεχνικό κόσμο που περνάει πάρα πολύ δύσκολη φάση. Εμείς είμαστε μια μικρή, πολύ μικρή επιχείρηση που ξεκίνησε από τους πολύ δύσκολους καιρούς, επιβίωσε στους δύσκολους και ξαναβρίσκεται τώρα στους πολύ δύσκολους καιρούς. Τα βιβλία είναι ωραία αλλά η ζωή είναι πάρα πολύ πιο σημαντική. Θα αντέξουμε όσο μπορούμε. Και μετά θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα απαρνηθούμε τα πλούτη που μας χάρισε η πορεία μας στο χώρο. Για την ώρα πάντως μετράμε οκτώ αναβολές (ή ακυρώσεις) παρουσιάσεων βιβλίων, ακύρωση των εκδηλώσεων για τις Γιορτές της Άνοιξης, ακύρωση της τελετής για τα Διεθνή Βραβεία του eyelands και όσο περνάνε οι μέρες γίνεται όλο και πιο απίθανο να γίνει αυτό το καλοκαίρι φεστιβάλ της Άμμου.  Οικονομικά αυτό το τελευταίο είναι καλό νέο. Για μια επιχείρηση όπου ουσιαστικά τα βιβλία που κυκλοφορούν εξασφαλίζουν (στην καλύτερη περίπτωση) την επιβίωσή μας και την έκδοση των αμέσως επόμενων είναι ολοφάνερο ότι ένα πρόβλημα το έχουμε.
Στο μεταξύ συνεχίζεται το Έκτο Εργαστήρι Συγγραφής μας (τυπικά θα έπρεπε να έχει τελειώσει αλλά για διάφορους λόγους είπαμε να τραβήξει περισσότερο η εφετινή περιπέτεια) κι ίσως επιστρέψει σε δράση η ομάδα από το Πρώτο Συλλογικό Εργαστήρι (διαδικτυακά όλα αυτά, εννοείται) έτσι για να φτιάξει ένα επίκαιρο βιβλίο. Αν είναι δυνατόν κι αυτό… Και μέσα στο Μάιο θα διαβάσουμε τις προτάσεις σας και θα διαλέξουμε βιβλία που ελπίζουμε να βγάλουμε το 2021. Λέμε τώρα…

Και βέβαια η ομάδα ανάγνωσης διαβάζει ήδη τα διηγήματα από τον τελευταίο διεθνή διαγωνισμό του eyelands. Γιατί τελευταίο; Γιατί είναι η χρονιά που οι συμμετοχές στο ξένο τμήμα παραλίγο να περάσουν εκείνες στο ελληνικό. Είναι ένας βασικός λόγος, έτσι δεν είναι;

Υπάρχουμε επειδή μας δίνετε ένα λόγο να υπάρχουμε. Επειδή υποτίθεται ότι καταλαβαίνετε πως κάνουμε κάτι πολύ ιδιαίτερο στο χώρο του βιβλίου. Αν δεν γνωρίζετε τι κάνουμε, ταξιδέψτε λίγο στην ιστοσελίδα μας και θα καταλάβετε -δεν έχει νόημα να το επαναλαμβάνουμε συνέχεια. Όποιοι έχουν καταλάβει τι κάνουμε πάει καλά. Όποιοι πιστεύουν ότι το χρειάζονται ακόμη καλύτερα. Εμείς θα κινηθούμε ανάλογα με τους νόμους της αγοράς. Όχι της άγριας γνωστής αγοράς εκεί έξω, της «αγοράς» των ανθρώπων εδώ γύρω που πιστεύουν ότι χρειάζεται να υπάρχει κάτι σαν τις παράξενες μέρες. Αν αυτοί οι άνθρωποι λιγοστεύουν θα λιγοστέψουμε κι εμείς…

Υπάρχει ένα πράγμα σίγουρο μόνο. Θα συνεχίσουμε όσο είμαστε στα πόδια μας για να τα βγάλουμε πέρα μ’ εκείνο το πρόγραμμα, αυτό που μας έχουν δώσει τα κουτορνίθια οι ξένοι… Αυτό θα το πάμε μέχρι το τέλος. Γιατί καταθέσαμε μια πρόταση που την πιστεύουμε απόλυτα, που κάθε της λέξη είναι αληθινή και γιατί γουστάρουμε τα βιβλία που θα μεταφράσουμε και επειδή εννοείται ότι είμαστε κι εμείς το ίδιο κορόιδα όπως οι ξένοι. Συγγνώμη κιόλας, αλλά θα μεταφράσουμε τα βιβλία και θα τα εκδώσουμε, έστω και αν είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνουμε στο χώρο. Για να τα πουλήσουμε δεν ορκιζόμαστε. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Χρειάζονται κι άλλοι.

Εδώ είμαστε λοιπόν, χάρη στην καλοσύνη των ξένων. Και ευχόμαστε να ξανάρθουν καλύτερες παράξενες μέρες για όλους μας.

Ρέθυμνο, 2 Μαϊου 2020,

Γρηγόρης Παπαδογιάννης, επιμελητής, μέλος της Κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης «εκδόσεις παράξενες μέρες».

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s